Εννέα θέσεις για την παρούσα και τη μέλλουσα τάξη
Ian Alan Paul
[Η μετάφραση έγινε από την ανάρτηση του κειμένου του Ian Alan Paul στο blog: The Frozen Sea Inside.]
Εννέα θέσεις για την παρούσα και τη μέλλουσα τάξη
I. Η παρούσα τάξη του κόσμου πλέον υποχωρεί και μια νέα τάξη πασχίζει τώρα να αναδυθεί και να επικρατήσει. Η πάλη αυτή διεξάγεται ταυτόχρονα, τόσο στην κλίμακα του πλανήτη όσο και στη μικροφυσική της καθημερινής ζωής.
II. Η κλιματική και περιβαλλοντική κρίση, η κρίση της οικονομικής ανάπτυξης και του παγκόσμιου καθεστώτος των συνόρων έχουν δείξει ότι η παρούσα τάξη δεν είναι πλέον δυνατό να εγγυηθεί «την καλή ζωή» για όσους βρίσκονται στο καπιταλιστικό κέντρο· και ως τέτοια έχει χάσει πια όλη της τη νομιμότητα.
III. Το στοίχημα για τις δυνάμεις του πυρήνα είναι να μπορέσουν η στρατιωτική υποταγή στο εξωτερικό και ο ασφαλειοποιημένος τρόμος στο εσωτερικό να επιλύσουν ή έστω να αναβάλουν επ’ αόριστον αυτές τις κρίσεις. Σαν αποτέλεσμα, όλο και περισσότερο, εγκαταλείπουν κάθε ίχνος δημοκρατικής πολιτικής, κρατικής πρόνοιας και φιλελεύθερης νόρμας.
IV. Η στρατιωτικοποιήση και η ασφαλειοποίηση αυτού του είδους αντανακλάται στην υποχώρηση από το πολιτικό, οδηγώντας σε ζωές που μόνη τους έγνοια είναι η ικανότητα να μπορούν να καταναλώνουν φτηνά αγαθά και ψηφιακό περιεχόμενο χωρίς διακοπές, βιώνοντας όλο και πιο μοναχικές υπάρξεις.
V. Η στροφή προς τη γυμνή κυριαρχία, στο επίπεδο του κράτους και της οικονομίας, εμφανίζεται σε μια ιστορική στιγμή όπου τέτοιες βάναυσες μέθοδοι έχουν αποδειχθεί αυξανόμενα εύθραυστες και αναποτελεσματικές, με τα μεγάλα κράτη να δέχονται ήττες από ασύμμετρες μορφές πολέμου και εξεγέρσεις.
VI. Οι μεγάλες δυνάμεις, λοιπόν, βασίζονται όλο και πιο πολύ σε θεαματικές μορφές βίας – μορφές που μετριάζουν την αντίσταση με το να συντηρούν το παρουσιαστικό της κυριαρχίας – όπως και σε μορφές γενοκτονικής βίας που δεν αφήνουν καμία δυνατή αντίσταση αφού καμία ζωή δεν απομένει.
VII. Σε κάθε περίπτωση, η αποδοχή της στρατιωτικοποιήσης και της ασφαλειοποιήσης εξακολουθεί να εξαρτάται από ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού που εξακολουθεί να ικανοποιείται με τον ρόλο του θεατή και του καταναλωτή· και συνεχίζει να φιλτράρει με συνεχιζόμενη απάθεια την καταστροφή και το θάνατο που συσσωρεύεται ολόγυρα.
VIII. Αυτή η αναδυόμενη τάξη δεν μπορεί να καταστραφεί από την πολιτική, καθώς καμιά πολιτική μορφή δεν μπορεί πια να σταματήσει μια εξουσία που έχει αποσπαστεί από τέτοιες διαδικασίες. Η αντίδραση, αντιθέτως, πρέπει να είναι ηθική, απορρίπτοντας τη φτώχεια «αυτής της ζωής», μιας ζωής της οποίας προϋπόθεση είναι η παθητική κατανάλωση ή/και η καθυπόταξη.
IX. Η ηθική απόκριση σε αυτή την τάξη πραγμάτων παρουσιάζεται αναγκαστικά σαν αναταραχή, ως αναρχία, ως αποχώρηση από «αυτή τη ζωή» και αναζήτηση μιας ζωής της οποίας προϋπόθεση είναι η απόρριψη της αδιάκοπης υποβάθμισης και υποτίμησής της· σαν μορφή της καθημερινής ζωής που βιώνεται ενάντια σε οτιδήποτε επιχειρεί να την καθυποτάξει.